Hoofd en hart

Met een slijptol heb ik gisteren mijn beeld onthoofd. Een pijnlijke en noodzakelijke ingreep. Het beeld vroeg er al een tijdje om, maar ik negeerde het nog even. Ik luisterde ondertussen wel goed naar de andere dingen die het zei en liet me zo een hele andere kant opvoeren dan ik aanvankelijk had bedacht. Want het moest eigenlijk een figuur van stof worden, bekroond met een stralende zon. In mijn hoofd was het al klaar. Maar het metalen skelet dat ik als drager had gelast, wilde gezien blijven. Er ontstond een driedimensionale tekening in een woeste, schetsmatige stijl. Het zonnige hoofd viel daarbij uiteindelijk uit de toon.

Wat had ik willen uitbeelden met die stralenkrans? Dat je vrij van gedachten kunt zijn en er dan ruimte is voor een ander soort weten. Dat is in de praktijk helemaal niet eenvoudig, heb ik met het bouwen van dit beeld weer eens ondervonden. En dan is het fijn als er even iemand met je meekijkt en verwoordt wat je eigenlijk al weet. Dank je wel Casper.

 

Eerste stappen

Eigenlijk was ik al maanden geleden met deze figuur begonnen. Twee voeten lagen te wachten op benen en een lijf. Afgelopen week heb ik een ijzeren skelet gelast. Daarmee stond de houding gelijk al vast. En de volgende dag stond de figuur al op twee grote, witte voeten. Komisch zag dat eruit. Even heb ik overwogen het zo te laten, aangemoedigd door Casper en Els, met wie ik het atelier deel. Maar ik ben toch verder gegaan met het bekleden van de botjes, want het idee dat ik heb is te mooi om los te laten. Met elke toevoeging groeit mijn enthousiasme.