Meemaken

     

Dit nieuwe werk, Rapunzel, heb ik niet helemaal alleen gemaakt. Om te beginnen zijn de woorden van Bianca Boer. De ik-persoon van haar gedicht Tegen roze luchten deed me aan mezelf denken: met vlijtig handwerk lijkt ze zich een weg naar buiten te willen banen, uit haar isolement. Want alleen kun je wel een eind komen, maar samen kom je verder. Ik ontrolde mijn plannen voor mijn dochter en zij is meteen mee gaan haken. Zo was het ruim voor de expositie klaar. Tenminste, dat dacht ik, want het bleek pas echt af te zijn toen het hoog aan de muur hing in Galerie De Nieuwe Gang. Ik was aanvankelijk van plan de handen iets onder ooghoogte te plaatsen, zodat je goed op de vingers kon kijken. Maar gelukkig keken en dachten de andere kunstenaars mee en tilden zij mijn werk naar een hoger niveau. Mooi om mee te maken.

Stimulans

Ik ben heel productief geweest, getuige onderstaand fotoverslag. Volgende maand doe ik mee aan een groepsexpositie (In Galerie de Nieuwe Gang) en dat geeft een zekere druk, op een positieve manier. Ik kan er bestaand werk exposeren – textiele objecten waar ik gedichten op heb geborduurd -, maar ik wil ook graag iets nieuws laten zien en de oudere werken aanpassen en aanvullen. Het is dus heel stimulerend om een expositie in het vooruitzicht te hebben. Ik moet er werk van gaan maken dat dat vaker gebeurt.

Frankensteinen (2)

In de bioscoop zag ik pas een poster van Logan: een film over een mutant met enge ijzeren uitsteeksels aan zijn hand. Daar moest ik aan denken toen ik de handen aan mijn figuur ging zetten. Om ze voldoende stevigheid en expressie te geven, heb ik er ijzerdraad in gedaan. Met alleen naald en draad is het moeilijk om de juiste kromming en spreiding van de vingers te krijgen. Bij deze figuur passen geen slappe handjes.