Stimulans

Ik ben heel productief geweest, getuige onderstaand fotoverslag. Volgende maand doe ik mee aan een groepsexpositie (In Galerie de Nieuwe Gang) en dat geeft een zekere druk, op een positieve manier. Ik kan er bestaand werk exposeren – textiele objecten waar ik gedichten op heb geborduurd -, maar ik wil ook graag iets nieuws laten zien en de oudere werken aanpassen en aanvullen. Het is dus heel stimulerend om een expositie in het vooruitzicht te hebben. Ik moet er werk van gaan maken dat dat vaker gebeurt.

Chaos

Chaos vormt de basis voor creativiteit, hoor ik vaak. Als nog niet alles vastligt in regeltjes en structuren, kan iets nieuws ontstaan. Maar vandaag merk ik dat het averechts werkt: de wanorde – die ik zelf heb laten ontstaan – verhindert mij lekker aan het werk te gaan. Ik verlang ernaar me te kunnen focussen, zonder afleiding. ‘Leegte’ is de oorspronkelijke betekenis van het Griekse woord chaos. Wij hebben daar later een zooitje van gemaakt. Op het moment dat ik dit schrijf, belt er iemand die me een krant wil verkopen. De pakketdienst levert vier zware dozen af voor mijn buurman die niet thuis is. Gauw dit stukje afmaken en naar mijn atelier!

Steunen

  

Afgelopen week heb ik twee standaards gemaakt van betonijzer. Ze gaan fragiele, textiele objecten dragen en vervullen daarmee een onmisbare rol. Zonder steun – letterlijk en figuurlijk – zou mijn werk niet van de grond komen.

Veel ondersteuning heb ik zelf vooral gekregen van mijn vriend Marcel en ook van mijn collega Casper. Die had ik nodig omdat ik anderhalf jaar problemen heb gehad met mijn gezondheid en tegelijkertijd nieuwe wegen ben ingeslagen in mijn werk. Ik voelde me heel kwetsbaar. Soms verloor ik  de moed om verder te gaan, maar hun vertrouwen in mij was sterk als staal. Langzaamaan krijg ik nu meer stevigheid.

Juf

Sinds kort geef ik les. Twee leerlingen heb ik. De een wil leren lassen, de ander wil haar voorraad lappen verwerken tot bonte dierfiguren. Twee heel verschillende bezigheden dus, maar een ding hebben de lessen gemeen: het gaat er heel ontspannen aan toe.

Dat ging wel anders toen ik stage liep voor de deeltijd Pabo. Met zweetoksels stond ik voor de groep. De kinderen spaarden me – volgens mijn stagebegeleider – omdat ik veel crediet bij ze had opgebouwd door naar hun verhalen te luisteren.

Echte aandacht dus. Ik realiseer me steeds meer hoe belangrijk dat voor mij is. Voor de klas kwam ik daar niet voldoende aan toe. Ik voelde goed aan wat de kinderen nodig hadden, merkte dat daar grote verschillen in waren en probeerde het onmogelijke: aan al die behoeftes voldoen. Met een privéles kan ik mijn volle aandacht aan die ene persoon geven. Zo kan ik er helemaal zijn, niet alleen voor de leerling, maar ook voor mezelf.

Krantenkop

Haar hele lijf is gevuld met zachte kussenvulling, maar ze heeft een hard hoofd. Het is gevuld met berichten over de kabinetsformatie, plastic soep en Trump. Je zou er koppijn van kunnen krijgen.

De komende weken laat ik het hoofd even rusten, zodat ik werk kan gaan maken en vermaken voor een groepsexpositie in juli. Het kost me even moeite om het los te laten. Ze komt al bijna tot leven.

Idee

“Inspiratie bestaat, maar het moet je wel werkend aantreffen”*, is een mooie uitspraak van Picasso. En dat klopt, als ik aan het werk ben, komen de ideeën vanzelf naar me toe. Zo bedacht ik eens dat het wel gaaf zou zijn om een figuur van stevige stof te naaien en die te vullen met beton. Hoe zou dat eruit zien als je het textiel eraf trekt wanneer het hard is geworden? Ik heb meteen betonmortel gekocht. De zak heeft twee jaar hard staan worden in de kelder.

Gisteren zag ik bij Museum Beelden aan Zee een prachtig, beklemmend beeld van Katinka Kersten: vijf gestapelde betonnen mensfiguren. In de plooien zat nog rafelige stof. Waarschijnlijk was ik uitgekomen op een heel ander resultaat als ik het plan had doorgezet, maar Katinka laat wel mooi zien dat het een uitstekend plan was.

 

* La inspiración existe, pero tiene que encontrarte trabajando.

Leegmaken

De afgelopen week heb ik niet veel gemaakt. Ik heb vooral leeggemaakt: de zolder die vol spullen lag die ik niet meer ga gebruiken, mijn hoofd dat vol ideeën zat die niet meer kloppen. In de hoekjes ligt nog wat rommel. Dat moet ook nog weg. De zolder wordt dan een fotostudio waarin ik letterlijk voort ga borduren op de figuur die nu op een hoofd na klaar is. Hoe dat er precies uit moet gaan zien weet ik nog niet. Dat komt wel, wanneer mijn eigen hoofd weer helder is.

Groot durven denken

“Gebruik goedkoop materiaal, dan kun je groot werken,” zegt El Anatsui tegen zijn leerlingen. Afgelopen woensdag zag ik enkele relatief kleine werken van hem in de Prins Claus Fonds Galerie. Een film liet zien hoe hij met enkele werknemers veel grotere kunstwerken maakte voor de biënnale in Venetië. Eentje bedekte  de gevel van een Palazzo. Een schitterend gewaad gemaakt van afval. Duizenden aluminium flessendoppen werden daarvoor geplet, geperforeerd en aan elkaar geknoopt: een monnikenwerk.

Omdat ik zelf ook heel goed ben in het bedenken van tijdrovende klussen en  op dezelfde manier ringetjes van metaal of tuinslang aan elkaar knoop, wilde ik deze expositie graag zien. Uiteindelijk heeft de moed van El Anatsui me het meest geïnspireerd. Het lef om je land te verlaten, om mensen in dienst te nemen en om met hen samen grote dingen te maken. Zelf denk ik te vaak dat ik alles alleen moet doen en mijn ideeën onrealistisch zijn. Dat het gekkenwerk is, kortom. Ik neem voortaan een voorbeeld aan El Anatsui, voor wie niets te gek is.

Wanneer is het genoeg?

Het groepje microben is de laatste tijd aardig gegroeid. Er zijn een paar bolbuikige typetjes bijgekomen en een paar kleintjes. Een gezellige familie staat in een bescheiden hoekje van het atelier.

Maar dat is niet genoeg. Ik wil dat ze brutaal de ruimte over nemen, dat je niet meer om ze heen kunt. Dus moet er meer herrie en rotzooi gemaakt worden, moeten er meer wasrekken, tuinmeubels en tafelpoten met een slijptol aan gort worden gezaagd.

En dan weer met veel geduld voorzichtig alles aan elkaar knopen. Net zo lang tot ik er helemaal genoeg van heb.