Verzamelen

In de loop der jaren heb ik een hoop dingen verzameld. Blik, draad, oud ijzer, papier waarmee ik nog eens iets dacht te gaan maken. Vandaag gaat het naar de stort. Geen genade. Want per 1 januari ga ik naar een andere werkplek – het is nog niet zeker waar – en dat is een goede aanleiding om afscheid te nemen van alle goede plannen die het toch niet gehaald hebben.

Eigenlijk wil ik me daar nu niet mee bezighouden. Ik wil me concentreren op mijn werk. Omdat het me vanmorgen even benauwde, ben ik langs de rivier gaan lopen. En steentjes gaan verzamelen. Een probaat middel om weer rustig te worden en ruimte te voelen.

Nieuwe ogen

Ik ben op zoek naar een gezicht voor de staande vrouwfiguur. Het is het ingewikkeldste onderdeel om te maken, met al die holtes en bollingen. Een gezicht kan ook zo veel uitdrukken. De ogen alleen al. Ik had een mooi paar gemaakt en nu ik er opnieuw naar kijk, zie ik dat ze niet bij deze figuur passen. ‘Mislukt er weleens wat?’ vroeg mijn schoonmoeder me pas. ‘Nee’, was mijn antwoord, ‘ik herstel en verstel net zo lang tot het goed is.’

Juf

Sinds kort geef ik les. Twee leerlingen heb ik. De een wil leren lassen, de ander wil haar voorraad lappen verwerken tot bonte dierfiguren. Twee heel verschillende bezigheden dus, maar een ding hebben de lessen gemeen: het gaat er heel ontspannen aan toe.

Dat ging wel anders toen ik stage liep voor de deeltijd Pabo. Met zweetoksels stond ik voor de groep. De kinderen spaarden me – volgens mijn stagebegeleider – omdat ik veel crediet bij ze had opgebouwd door naar hun verhalen te luisteren.

Echte aandacht dus. Ik realiseer me steeds meer hoe belangrijk dat voor mij is. Voor de klas kwam ik daar niet voldoende aan toe. Ik voelde goed aan wat de kinderen nodig hadden, merkte dat daar grote verschillen in waren en probeerde het onmogelijke: aan al die behoeftes voldoen. Met een privéles kan ik mijn volle aandacht aan die ene persoon geven. Zo kan ik er helemaal zijn, niet alleen voor de leerling, maar ook voor mezelf.

Leegmaken

De afgelopen week heb ik niet veel gemaakt. Ik heb vooral leeggemaakt: de zolder die vol spullen lag die ik niet meer ga gebruiken, mijn hoofd dat vol ideeën zat die niet meer kloppen. In de hoekjes ligt nog wat rommel. Dat moet ook nog weg. De zolder wordt dan een fotostudio waarin ik letterlijk voort ga borduren op de figuur die nu op een hoofd na klaar is. Hoe dat er precies uit moet gaan zien weet ik nog niet. Dat komt wel, wanneer mijn eigen hoofd weer helder is.