Verder

Soms wil ik verder zijn dan ik ben. Nu had ik het hoofd op het haar na af willen hebben. Dat is dus niet gelukt. Toch laat ik zien waar ik nu ben en hoe ik hier gekomen ben, want het proces is minstens even belangrijk als het eindresultaat. Ik heb na elke stap die ik heb gezet even stil gestaan en het tussenresultaat bewonderd. Het is voor mij ook steeds weer een verrassing hoe het uitpakt. Als het helemaal af is, ben ik die verwondering kwijt.

Nieuwe ogen

Ik ben op zoek naar een gezicht voor de staande vrouwfiguur. Het is het ingewikkeldste onderdeel om te maken, met al die holtes en bollingen. Een gezicht kan ook zo veel uitdrukken. De ogen alleen al. Ik had een mooi paar gemaakt en nu ik er opnieuw naar kijk, zie ik dat ze niet bij deze figuur passen. ‘Mislukt er weleens wat?’ vroeg mijn schoonmoeder me pas. ‘Nee’, was mijn antwoord, ‘ik herstel en verstel net zo lang tot het goed is.’

Meemaken

     

Dit nieuwe werk, Rapunzel, heb ik niet helemaal alleen gemaakt. Om te beginnen zijn de woorden van Bianca Boer. De ik-persoon van haar gedicht Tegen roze luchten deed me aan mezelf denken: met vlijtig handwerk lijkt ze zich een weg naar buiten te willen banen, uit haar isolement. Want alleen kun je wel een eind komen, maar samen kom je verder. Ik ontrolde mijn plannen voor mijn dochter en zij is meteen mee gaan haken. Zo was het ruim voor de expositie klaar. Tenminste, dat dacht ik, want het bleek pas echt af te zijn toen het hoog aan de muur hing in Galerie De Nieuwe Gang. Ik was aanvankelijk van plan de handen iets onder ooghoogte te plaatsen, zodat je goed op de vingers kon kijken. Maar gelukkig keken en dachten de andere kunstenaars mee en tilden zij mijn werk naar een hoger niveau. Mooi om mee te maken.