Hoofd en hart

Met een slijptol heb ik gisteren mijn beeld onthoofd. Een pijnlijke en noodzakelijke ingreep. Het beeld vroeg er al een tijdje om, maar ik negeerde het nog even. Ik luisterde ondertussen wel goed naar de andere dingen die het zei en liet me zo een hele andere kant opvoeren dan ik aanvankelijk had bedacht. Want het moest eigenlijk een figuur van stof worden, bekroond met een stralende zon. In mijn hoofd was het al klaar. Maar het metalen skelet dat ik als drager had gelast, wilde gezien blijven. Er ontstond een driedimensionale tekening in een woeste, schetsmatige stijl. Het zonnige hoofd viel daarbij uiteindelijk uit de toon.

Wat had ik willen uitbeelden met die stralenkrans? Dat je vrij van gedachten kunt zijn en er dan ruimte is voor een ander soort weten. Dat is in de praktijk helemaal niet eenvoudig, heb ik met het bouwen van dit beeld weer eens ondervonden. En dan is het fijn als er even iemand met je meekijkt en verwoordt wat je eigenlijk al weet. Dank je wel Casper.

 

Heksensoep

Ik wil heel graag nog een levensgrote figuur van stof maken voor mijn solo-expositie in oktober.*  Dat is krap. Voor de vorige figuren heb ik veel meer tijd genomen. Maar ik kan het. Ik heb meer energie dan voorgaande jaren en die ga ik allemaal in deze figuur stoppen. De eerste stap is al gezet. De stof krijgt een mooie warmbruine kleur in een heksensoepje van water, azijn en oud ijzer. Het gaat gelijk al een heel eigen leven leiden.

*Expositie in Galerie Notre Dame des Arts

Nest

Meer dan een jaar heb ik aan Fille en fleur gewerkt. Meteen heeft ze een nieuwe plek gevonden, bij de HAN.* Zodra ze het nest had verlaten, sprongen er nieuwe projecten uit de lades en kasten. Als katten die te lang alleen zijn gelaten sloegen ze hun nagels naar me uit, mauwden ze om het hardst en drukten ze zich tegen me aan. Ik heb ze allemaal tegelijk op schoot genomen en kom handen te kort.

* Fille en fleur is te zien in de Hogeschool Arnhem Nijmegen, Kapittelweg 33, Nijmegen

Stralend

Mijn oog wordt steeds weer getrokken door dingen die stralen. Bloemen, monstransen, mijnenvegers: ik word er blij van. Een selectie foto’s.

Met naald en hamer

Vanmorgen was ik aan het smeden, nu ben ik aan het borduren. Een fijne afwisseling van motoriek, techniek en dynamiek. Het werken met textiel vraagt heel veel tijd en uiterste concentratie. Het is een verademing om even lekker met een hamer te kunnen rammen.

Laatst las ik in een artikel* dat je je als kunstenaar beter kunt verdiepen als je je op slechts een techniek concentreert. Pas als je iets helemaal in de vinger hebt, kun je gaan vernieuwen. Een overtuigend stuk. Even was ik van plan het advies ter harte te nemen. Maar acht uur per dag naaien en borduren is veel hoor! Ik denk dat ik zo’n uitstapje als vandaag nodig heb om mijn arbeidsintensieve textiele werk te kunnen voltooien.

 

* Less is more, 8 redenen om je te beperken tot een paar technieken, TXP #242, p 28

Indruk

Wat kan het soms moeilijk zijn om een foto te maken. Mijn vakantiekiekjes kunnen niet duidelijk maken hoe groots en schitterend de Zwitserse bergen zijn. En ook deze foto’s geven nauwelijks weer hoe mooi mijn werk erbij hangt in de HAN.

 

Evolutie

Dit werk is in een jaar flink geëvolueerd. Eerst was het onderdeel van de installatie Say no Evil en lag het op de grond als een bubbelend moerasje. Na een expositie werd het een hachelijk obstakel in mijn atelier en heb ik het aan de muur gehangen op de gang. Dat pakte verrassend goed uit. Tegen de witte achtergrond kregen de ringetjes een mooie grafische kwaliteit. Het enige nadeel was dat het werk zo flexibel was dat het niet goed zelfstandig kon hangen. Daarom had ik het op grote panelen bevestigd zodat het in vorm zou blijven voor de volgende expositie.

Toen vervolgens de kunstcoördinator van de HAN haar oog erop liet vallen en zei dat ze er wel een mooie plek voor wist in het gebouw aan de Kapittelweg 33 in Nijmegen, heb ik alles weer losgehaald en een constructiewijze bedacht waarbij de delen wel vrij mogen hangen en vervormen. Ik wilde dat het een echt wandobject zou worden. Een soort muurschimmel die vrij over de muur woekert en niet ingekaderd wordt. Ik ben heel blij met het resultaat. Nu moet er alleen wel weer andere ‘vloerbedekking’ komen voor Say no Evil.

 

In het volgende blog zal ik een foto posten van het eindresultaat. Ik wacht tot het weer wat lichter wordt.

 

Kant

Het hoofd van de vrouw begint al aardig overwoekerd te raken met zachte roze bloemen. Dat is mooi. Dat wil zeggen: fijn dat het vordert. En de bloemen zijn ook mooi natuurlijk. Maar of het nou zo prettig is om overwoekerd te raken? Een paar bloemetjes achter een oor staan wel goed, maar ze lijken haar nu te gaan verstikken. Welke kant gaat dit op? Ik laat het in het midden. Ik kies geen kant.

Verzamelen

In de loop der jaren heb ik een hoop dingen verzameld. Blik, draad, oud ijzer, papier waarmee ik nog eens iets dacht te gaan maken. Vandaag gaat het naar de stort. Geen genade. Want per 1 januari ga ik naar een andere werkplek – het is nog niet zeker waar – en dat is een goede aanleiding om afscheid te nemen van alle goede plannen die het toch niet gehaald hebben.

Eigenlijk wil ik me daar nu niet mee bezighouden. Ik wil me concentreren op mijn werk. Omdat het me vanmorgen even benauwde, ben ik langs de rivier gaan lopen. En steentjes gaan verzamelen. Een probaat middel om weer rustig te worden en ruimte te voelen.